© Koen Vermeiren - Alle rechten voorbehouden. Licentieovereenkomst |
Wanneer boekhandelaar Geert Leenders op een dag een meisje ontmoet dat sprekend op zijn overleden vrouw lijkt, maakt deze korte kennismaking allerlei onverwerkte emoties en herinneringen in hem los. Maar nog vóórhij haar beter kan leren kennen, vertrekt zij op reis en verdwijnt in mysterieuze omstandigheden. Is zij het slachtoffer geworden van een complot of van een misverstand? Of is zij misschien minder onschuldig dan Geert dacht? Hij besluit haar op te sporen en begint aan een tocht die hem niet alleen naar het Nabije Oosten voert, waar hij zijdelings betrokken raakt bij de Intifida en de Joods-Arabische problematiek, maar ook steeds dieper in zichzelf. En wat hij dáár ontdekt, confronteert hem uiteindelijk met een realiteit die hij nooit eerder echt onder ogen heeft willen zien en waarin idealisme en terreur akelig dicht bij elkaar in de buurt komen. Een wereld van hersenspinsels en schimmen, die in Geerts hoofd een danse macabre opvoeren, maar die hem ook fataal in botsing zal brengen met de feitelijke werkelijkheid.
De pers over het boek
'De structuur van Schaduwen zorgt ervoor dat het verhaal tot het einde toe spannend blijft.(...) Het is een reisverslag, een avonturenroman en een psychische roman in de schaduw van Sartre, Plato en de klassieke mythologie.' (Jef Ector)
'Met Schaduwen heeft Koen Vermeiren een roman geschreven die de lezer confronteert met de kern van het menselijk bestaan. Niemand kan over een dergelijk boek heenstappen zonder zich over zijn eigen leven te bezinnen. In een tijd waarin een hele resem auteurs van de zogenaamde "nieuwe lichting" hun publiek als halve debielen beschouwen, is een roman als Schaduwen een weldaad.' (Erik Vermeulen, in: Randschrift, jan.-feb. '92)
'De vlotte schrijfstijl, de uitgekiende compositie en de rijkdom aan ideeën maken van Vermeirens nieuwste roman een aanrader voor wie van intellectuele spielerei én van spanning houdt.' (VHL, in: Het Nieuwsblad, 5 nov. '91)
'Proza zoals je het heel zelden nog te lezen krijgt.' (Jooris Van Hulle, in: Boekengids, okt. '91)
'Er valt nergens een vrolijk eigen bedacht woordje of een eigenzinnige zinswending te noteren, nergens te gieren met een onverwachte vergelijking. Kortom, proza zonder frisheid.' (Julien Weverbergh, in: De Nieuwe Gazet, 19-20 okt. '91)
