Dit is mijn debuut, geschreven op een leeftijd dat ik nog jong en romantisch was...
In de Griekse mythologie werd Selena, de Maangodin, voorgesteld als een mooie vrouw met een gouden kroon die zacht licht uitstraalde. Ze werd verliefd op de herder Endymion toen ze hem zag slapen. Vanaf dat ogenblik sliep Endymion voor eeuwig. Daarvoor bestaan verschillende verklaringen. Volgens één daarvan besloot Selena dat ze Endymion het liefst zag zoals ze hem voor het eerst had ontmoet, toen ze hem teder op de oogleden had gekust, zonder dat hij ontwaakte. Een andere lezing zegt dat Endymion op eigen verzoek voor eeuwig in slaap werd gedaan, omdat hij niet tegen het vooruitzicht kon ouder te worden. Beide interpretaties worden in dit boek verenigd. Het dubbele verlangen groeit langzaam uit tot een obsessie bij de ik-figuur die zich steeds meer aan de rand van het leven is gaan bewegen, in het schemergebied tussen dag en nacht, op een eenzame kamer.